Müzik yalnızca kulağa hitap eden bir etkinlik değil. Aynı anda hafızayı, dikkati, duyguları, motor kontrolü ve dili çalıştırıyor. Bu nedenle, beynimiz için adeta “tam kapsamlı bir spor salonu” gibi işlev görüyor.

Müzik ve matematik, ilk bakışta birbirinden çok farklı iki alan gibi görünse de tarih boyunca birbirleriyle sıkı bir ilişki içinde olmuştur. Sesin titreşimleri, aralıklar, ritim düzenleri, armoniler… Müzikteki bütün bu unsurların arkasında sayılar, oranlar ve düzenli yapılar yer alır.

Müzik dinlerken bazen boğazınız düğümlenir, kalbiniz hızlanır ve kollarınızda, ensenizde o tanıdık ürperti yayılır; vücudunuzdan elektrik akımı geçmiş gibi hissedersiniz. İşte bu olguya bilim insanları frisson adını verir. Fransızca kökenli bu kelime, titreme veya ürperti anlamına gelse de nörobilim açısından frisson etkisi çok daha karmaşık bir duyusal tepkiye işaret ediyor.

Müzik eğitimi, genellikle nota okuma ve yazma becerisine dayalı olarak yürütülüyor. Oysa tarih boyunca birçok usta müzisyen, nota bilgisi olmadan enstrüman çalmayı ya da ezgiler üretmeyi başarmıştır. Bu durum, müzik yapmanın yalnızca yazılı sistemlere bağlı olmadığını, öğrenme biçimleri, kültürel çevre ve bilişsel yetilerle yakından ilişkili olduğunu gösteriyor. Peki nota bilmeden gerçekten müzik yapılabilir mi?